Tilvitnanir í rithöfunda

Hér á síðunni er að finna tilvitnanir úr verkum íslenskra rithöfunda.

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Þessi kynslóð sem nú er uppi, það væri synd að segja að hún væri fátæk. Það er rétt, sagði sonurinn og stóð upp. Við erum ekki fátæk. Við erum bara peningalaus.“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„[…]eftir stundarkorn lykju þeir við að festa spegilinn á vegginn í ganginum. Þá var líf hennar heilt; síðasta eyðan á veggjum þessa heimilis hefði hlotið fyllingu sína. Loks gæti hún læst að sér.“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Hvíti liturinn og þögnin runnu saman í eitt; í loftinu lá grunur um fegurð sem var engri annarri lík …“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Hún var sílesandi og hafði strengt þess heit að lesa allt lestrarefni heimsins áður en hún dæi. Nú átti hún aðeins eina sögu ólesna og henni varð hún að ljúka í dag.“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Svo læddist hún að skrifborðinu við gluggann og reif gærdaginn af almanakinu.“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Ég veit sannarlega ekki af hverju þú heldur því alltaf fram að mér sé illa við saumaklúbbinn. Mér finnst alveg sjálfsagt að sýna þeim húsið. Ég kaupi mér hvort sem er ekki svo nærbuxur að við sýnum þær ekki saumaklúbbnum.“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Ég er búinn að taka fyrirfram. Og fyrirfram og fyrirfram. Við lifum fyrirfram.“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Það var því með nokkrum kvíða að hann gekk til verks. En hann hófst handa af einbeitningu. Hann byrjaði á því að mæla konu sína.“

Guðrún Eva Mínervudóttir

gudruneva[1]

„Lóa þóttist greinilega finna skjálftann í hönd sinni sem var þó stöðug að sjá þegar hún teygði hana fram til að snerta annað augað. Það var úr gleri og kalt viðkomu en allt annað en kalt og dautt útlits.“

Svava Jakobsdóttir

svavajakobs[1]

„Við heilamissinn urðu engar teljandi breytingar á heimilisháttum. Fyrst í stað var talsvert um gestakomur. Fólk kom til að sjá heilann og þeir sem höfðu hreykt sér af gömlum spunarokki ömmu sinnar í stofuhorni litu nú öfundaraugum á heilann á hillunni. Sjálf fann hún fyrst í stað ekki til neinna breytinga á sér.“

Kristín Marja Baldursdóttir

kristinmarja[1]

„Undir morgun þegar hún losaði svefninn sá hún hvar maður sat á rúmstokki Freyju. Agga þekkti þar Enok lækni, hinn dökka og vestfirska, sem amma hafði fyrir löngu tekið í guðatölu. Agga heyrði að hann talaði við Freyju í hálfum hljóðum og hún kreisti aftur augun og hélt niðri í sér andanum til að nema orðin.“

Þórbergur Þórðarson

thorbergur

„Þegar ástfanginn er kvæntur sinni elskuðu , hættir hann smá saman að tilbiðja í henni sálina, vegna þess að hann er farinn að þekkja hana. Þess vegna eru flest hjónabönd tilbeiðslulausasta ásigkomulag í alheiminum.“

Þórbergur Þórðarson

thorbergur

„Sá sem veitir mannkyninu fegurð er mikill velgerðarmaður þess. Sá sem veitir því speki er meiri velgerðarmaður þess. En sá sem veitir því hlátur er mestur velgerðarmaður þess.“

Ásta Sigurðardóttir

Ásta Sigurðardóttir

„Vingjarnlegur trébekkur dró mig til sín og ég lét fallast á hann örþreytt. Þarna var ég þá komin í almenn sæti þessa stóra leikhúss án þess að borga, og virti fyrir mér leiktjöldin og sviðið.“

Pétur Gunnarsson

Pétur Gunnarsson

„Svo kom vorið. Fyrst með annan fótinn, þá báða. Persónur hversdaganna týndu snjóskafla- og pollagöngulaginu og svifu andandi í og úr vinnu. Börnin brjáluðust. Alltíeinu var úr þeim allur hor og rann upp strigaskótíð með boltaleik, snú-snú og stórfiskaleik.”

Sigfús Daðason

Sigfús Daðason

„Menn búa í húsum/ hús búa í mönnum/ og hús og menn farast hjá“

Þorsteinn frá Hamri

thorsteinnfrahamri[1]

„Landslag! það hljómar/ í sal undir himninum, sungið/ af dætrum mínum, þeim tjörn og tó,/ fit, mýri og mörk: // leiðarstef/ til þín, gegnum þokur tímans!“

Vigdís Grímsdóttir

vigdisgrims[1]

„Það er sterkur ilmur af kanil og kardimommum í loftinu og myrkrið er svartara en svart einsog nafna mín hefði sennilega orðað það þegar næturliljan var í ljóði hennar og ástnóttin full af mildu ljósi.“

Guðbergur Bergsson

gudbergurbergsson[1]

„Flugurnar suðuðu. Andvarinn fyllti loftið af blómailmi og eflaust voru fuglarnir að syngja í tísti sínu um það hvað lífið er hverfult en yndislegt.“

Ingibjörg Haraldsdóttir

ingibjorgharalds[1]

„Hvílík forréttindi að vakna / inn í austankaldan morgun / fylla lungun Nesjavallafnyk / horfa á bláar fjallabrúnir skera / bleikan himin / og hugsa: Enn / er yður dagur gefinn.”

Halldór Laxness

laxness

“Samtsemáður fanst henni þetta kvöld, að hún væri ekki of gömul til þess að líta framtíðina enn í einum draumi; í nýum draumi. Eftirvæntingin er lífið.”

Gerður Kristný

edda og telma

„Kuldinn býr mér/ híði úr kvíða / færir svæfil úr/ dúnmjúkri drífu/ undir höfuð mér/ snjóbreiðan/ voð að vefja um sig“

Þórarinn Eldjárn

thorarinneldjarn[1]

„Oní fjöru Ingólfur/ er í skapi fúlu, / fram og aftur flækist þar/ en finnur enga súlu. // Hann finnur gamlan gúmmískó /

og grænar netakúlur, / en ekki sínar öndvegis- / og afbragðsgóðu súlur.“

Kristín Ómarsdóttir

kristinomars[1]

„Einu sinni voru tvær konur. Og voru þær mjög fallegar. Þær þráðu að eiga heima hvor hjá annarri en bjuggu langt í burtu og sögðu aldrei hvor annarri þrá sína. Og voru sífellt að leyna óskum sínum.“

Steinunn Sigurðardóttir

steinunnsigurdar[1]

„Skipasund var foreldrahús mannsins. Mamma hans flutti niður í kjallara þegar ég kom, svo unga parið gæti lagt undir sig efri hæðina, með glerskáp í stofu, plusssófa og miklum standlampa. Ég tók að mér keramikfuglana í glerskápnum og fann yfirbreiðu á sófann.“