Barnagælur

Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
2005
Flokkur: 


Af bókarkápu:

:

Pétur B. Ásgeirsson er ungur alþingismaður sem býr í Þingholtunum. Hann virðist vera einn þeirra sem guðirnir elska; myndarlegur lögfræðingur og trúlofaður fegurðardís af auðugum ættum. Pétur er elskaður og dáður af þjóðinni, kemur reglulega í Séð og heyrt og Hús og híbýli, og víkur góðu að þeim sem eiga um sárt að binda. En það er ekki allt sem sýnist því Pétur á sér myrkt leyndarmál...

Úr Barnagælum:

Gísli og Reynir eru báðir komnir úr að ofan og búa sig undir að fara úr buxunum og síðan nærbuxunum. Ég þykist hins vegar vera að leita að einhverju í töskunni minni og bíð með að klæða mig úr.
  Nokkrar sekúndur líða.
  Strákarnir eru báðir allsberir. Standa á stóru, þykku typpunum sínum, en ég rétt svo kominn úr peysunni.
  ,,Ertu ekki að koma? Spyr Reynir.
  ,,Jú, eftir smástund. Farið þið bara á undan, segi ég.
  Þeir yfirgefa búningsklefann. Ég laumast úr nærbuxunum, er eiginlega inni í skápnum mínum svo enginn sjái, og set strax handklæði um mig miðjan til þess að fela typpið fyrir litlum strák sem kemur inn í klefann. Meira að segja hann er örugglega með stærra typpi en ég. Það eru alltaf allir með fokking stærra typpi en ég.
  Ég sé grilla í strákana í sturtuklefanum. Þeir eru að sápa sig og sprella. Á sprellanum. Hlæja á meðan þeir nudda sápunni um klofið. Ég flýti mér inn á klósett, án þess að þeir sjái mig, legg handklæðið og sundbuxurnar frá mér og lít niður á skorpið typpið. Það er jafnvel minna núna en venjulega. Það dregst nefnilega saman þegar ég verð stressaður. Ég byrja að hrista það fram og aftur og nudda punginn. Reyni að hleypa lífi í það. Passa mig samt að fá ekki standpínu. Það þætti skrýtið. Typpið stækkar aðeins. Ekki mikið, en um nokkra millimetra. Það munar um þá. Ég finn að blóðflæðið er orðið of mikið, svo ég hætti að hamast í klofinu og fer fram.
  Strákarnir eru komnir í sundbuxurnar sínar og ætla að hoppa út í laug. Ég sný baki í þá og segist koma eftir smástund. Þeir fara. Í sturtunni er fullorðinn maður sem er með risastóran böll. Ég þykist ekki horfa á hann, en á erfitt með að slíta augun af drjólanum. Hann er svo fallegur. Eins og fílsrani. Eins og eineygður risi. Hann stækkar örugglega mikið í standi. Þegar ég verð búinn að að fara í typpalenginguna verður typpið mitt jafnlangt og hans. Jafnvel lengra. Ég gleymi mér yfir stóra drjólanum. Stari. Fullorðni maðurinn lítur á mig og grettir sig. Ég brosi, lít undan og biðst afsökunar.
  Í sturtunni eru líka tveir litlir drengir. Þeir eru báðir komnir úr sundskýlunum. Ágætlega stór typpi miðað við aldur. Verða vafalaust mjög stór þegar hormónarnir fara að flæða. Það er gaman að horfa á þá og hvernig pungarnir skoppa upp og niður þegar þeir hoppa og hlæja. Ég nudda sápu um klofið og finn hvernig mér byrjar skyndilega að standa. Hvað er að mér? Ég er snöggur að klæða mig í bláu sundbuxurnar og hleyp út í laug.
  Strákarnir eru ofan í pottinum og ég labba hægt til þeirra. Sýni magnaðan líkama minn. Það er alls konar fólk í Vesturbæjarlauginni. Eldgamlir kallar að gera Müllers-æfingar. Eldgamlar kellingar að synda með bleikar sundhettur. Unglingsstelpur í sólbaði. Smástelpur í bikiní að leika sér með uppblásinn sundbolta. Ég stíg ofan í pottinn.