Ekkert mál

Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1984
Flokkur: 

Ásamt Frey Njarðarsyni.

Úr bókinni:

Freddý lítur undan og stífnar allur þegar kalt stálið stingst í hann. Hann lokar augunum þegar ólin er losuð, og finnur eitthvað heitt streyma inn í handlegginn. Þessi heita gusa breiðist út um allan líkamann og öll skynfæri. Hann linast upp eins og hann sé að leysast í sundur, umlukinn af mjúkri vellíðan. Hann opnar augun aftur og sér herbergið eins og í gulri slikju, og tekur nú fyrst eftir því hvað þetta er vistlegt umhverfi. Hann hallar sér upp að veggnum til að njóta áhrifanna sem best. Þá er hann altl í einu gripinn óstöðvandi ógleði. Hann gubbar og gubbar eins og hann ætli aðs elja upp lifur og lungum. Þegar maginn er orðinn tómur, kemur yfir hann þvílík værð, að hann vill ekekrt nema liggja þarna fljótandi inn í sjálfum sér um aldur og ævi. Ekkert annað. Aldrei nokkurn tíma neitt annað.

Hann rankar við sér þegar ýtt er óþyrmilega við honum.

Við skulum hypja okkur, segir maðurinn.

Hypja okkur? Hvert? Liggur eitthvað á?

Ég þarf að fara að vinna, segir hann.

Vinna? Núna? Um miðja nótt?

Auðvitað maður. Ég verð að ná í peninga fyrir nsæta fixi.

Ég þarf aldrei neitt meira, segir Freddý. Ég ætla bara að vera svona.

Þú um það. Það kemur mér ekki við. Ég verð að minnsat kosti að ná í peninga áður en ég verð veikur aftur. Annars fer illa. Og nú förum við. Út með þig.

Freddý vill ekki hugsa um í hverju ,,vinna mannsins er fólgin. hann bröltir á fætur og fer með honum út. Þeir skilja á sama horninu og þeir hittust. Freddý fer hemi. Honum gengur illa að komast upp í rúmið. Það er mannhæðarhátt og skápar undir því. Loks tekst honum þó að klifra upp í það. Þar hnígur hann niður. Fyrir ofan hann rís stúlkan hans upp við dogg og horfir á hann.

Hvað kom fyrir? segir hún. Hefur eitthvað komið fyrir?

Nei, segir Freddý með erfiðismunum. Hann er svo sljór að hann getur varla talað. Það hefur ekkert komið fyrir.

Ertu búinn að selja eitthvað?

Freddý baxar við að ná peningunum upp úr vasa sínum og lætur hann hafa þá orðalaust.

Stúlkan tekur við þeim og horfir á hann með undrun og tortryggni í svipnum.

Hvað er að þér drengur? segir hún. Þú ert þó ekki fullur? Ertu algerlega stónd?

Já, drafar í Freddý. Það má víst segja það. Ég er algerlega stónd.

Hvern andskotann hefurðu nú tekið?

Æi, hættu nú þessu röfli manneskja. Geturðu ekki leyft mér að sofa? Ég vil fá að vera í friði.

En stúlkan lætur hann ekki í friði. Hún hvessir á hann augun og brettir upp skyrtuermina á vinstri handleggnum. Og rekur upp óp.

Þú ert brjálaður, segir hún. Þú ert farinn að fixa. Og segir mér ekki frá því. Veistu hvað þú ert að gera?

Hvað er þetta manneskja? Láttu ekki svona. Heldurðu að það sé kominn heimsendir þó maður fái sér eitt fix?

Ertu búinn að gleyma hvað við ákváðum? Að þetta myndum við aldrei gera? Hvað sem fyrir kæmi. Að hér myndum við stoppa.

Freddý svaraði engu.

Jæja þá, segir stúlkan hörkulega. Fyrst þú getur gert þetta, þá get ég það líka.

Ekkert mál, umlar Freddý í svefnrofunum.

En innst inni veit hann, að nú er hann endanlega húkkt.

(12-14)