Sól á heimsenda : Saga

Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1987
Flokkur: 

Úr Sól á heimsenda:

Hvíta fiðrildið með svarta skuggann flögraði milli gulu blómanna. Þau voru eins og sóleyjar á stærð en stóru fíflarnir við gangstéttina voru mannhæðarháir. Þeir minntu þá feðga á Lísu í Undralandi. Og það var margt í umhverfi þeirra sem var líkara undralandinu en bláköldum veruleika. Stórt pálmatré við miðbæinn í Carvoeiro sem var notað eins og veitingahús, uppljómað á kvöldin en undir löngum hangandi blöðum sátu sólbrúnir gestirnir og drukku létt vín. Hvít og rauð vín. Af því að sólin kveikti í berjunum, sagði drengurinn. Hún kveikir líka í himninum. Skrúðgangan í Albufeira með líkneski af guðsmóður og stórum krossum. Og allir fóru inn í kirkjuna með svarta krossinum. Litlar telpur í hvítum kjólum með hvíta blómakransa um höfuð og hvíta englavængi á baki. Sjáðu, sagði drengurinn, löggan tekur ofan fyrir guðsmóður. Kona með tösku á höfði haldandi á stórum pokum, sínum í hvorri hendi, Líklega sveitakona, sagði hún. Krakkarnir með allavega litar blöðrur. Og hundur í öllum regnbogans litum. Sjáðu, hvað hann er sætur, sagði hún. Pínkulítill, sagði drengurinn. Lítill og ljótur, sagði hann. Nei, fallegur. Með gamalt andlit, sagði hann. Þetta er gamalmenni. Nei, þetta er hvolpur. Jæja, sagði faðir drengsins og gleymdi hundinum því það var svo margt annað að sjá í gamla bænum Faro. Ég ætla að kaupa svona hund þegar ég er orðinn stór, sagði drengurinn og benti á rauðbrúnan setterhund með lafandi eyru. Hann er svo fallegur. Og hann er ekki gamall. Já, þetta er fallegur hundur, sagði móðir hans. Hérna voru serkirnir, sagði faðir hans. Ha? sagði drengurinn. Márarnir, áréttaði móðir hans. Já, hérna byggðu þeir húsin sín, sagði hann. Og þetta er virkisveggurinn þeirra. Hér hrundu mörg hús í skjálftunum 1755. Var jarðskjálfti? sagði drengurinn hikandi. Það er langt síðan, sagði hún.

(s. 56-57)