Upp á æru og trú

Útgefandi: 
Staður: 
Reykjavík
Ár: 
1987
Flokkur: 

Úr Upp á æru og trú:

 Þau voru þrjú og góndu á mig. Tveir náungar fyrir innan búðarborðið að moka sígarettupökkum og sælgæti í pappakassa og stelpa út við glugga.
 Ég stóð í gættinni og spurði með þjósti hvað væri eiginlega að gerast hérna þó að það lægi auðvitað í augum uppi. Mér datt bara ekkert annað í hug.
 Það varð fátt um svör.
 Sá sem var með kassann í höndunum starði á mig og gapti af undrun. Eins og hann hefði séð draug fyrir augunum allt í einu.
 Mér varð ekki um sel. Ég sá að ég hafði ekki mikið að gera í lúkurnar á þessum bolta ef hann færi að láta hendur skipta. Hann var höfðinu hærri en ég og þó átti ég að heita meðalmaður á hæð. Allt að því tröllslegur. Hárið rauðleitt og snöggklippt. Há og glansandi kollvik. Augun stingandi. Í svörtum, síðum vetrarfrakka, fráhnepptum. Og svörtum, uppháum leðurstígvélum. Greinilega foringinn í þessu gengi. Milli tvítugs og þrítugs. Hann reif Winstonpakka upp úr kassanum. Kramdi hann í greipinni sem var eins og hrammur. Henti honum í gólfið og bölvaði.
 Félaginn flýtti sér fram fyrir borðið. Lítill og renglulegur. Yngri. Eins og Ketill skrækur við hliðina á Skugga Sveini. Dökkt, klesst hár niður fyrir eyru. Sprungnar varir. Kölsvört sólgleraugu. Klóraði sér á nefinu. Hræddur og ráðvilltur.
 Þau mændu á mig. Þrúgandi þögn.
 Boltinn eins og njörvaður niður í gólfið. Félaginn á báðum áttum við dyrnar. Órólegur.
 Og stelpan við gluggann með skrýtið bros á vörunum. Eins og það hlakkaði í henni. Strauk hendi yfir dökkleitt, úfið hárið niður á axlir. Leit á víxl til vinanna. Mændi svo á mig. Í ljósbláum gallajakka yfir bol með breiðum þverröndum, bláum og hvítum. Og gallapilsi niður á mið læri. Á mínum aldri.
 Rúðan í hurðinni hafði verið brotin mélinu smærra. Ískaldur vetrarnæðingurinn átti greiða leið inn. Það voru glerbrot út um allt gólfið. Kalt. Gulur kaggi á gangstéttinni alveg við gluggann. Svartar strípur á húddinu og skottlokinu. Mústang.

(s. 15-16)